Οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο θυμόμαστε το παρελθόν, ερμηνεύουμε το παρόν και φανταζόμαστε το μέλλον. Δεν υποφέρουμε μόνο από όσα μας συνέβησαν, αλλά και από το νόημα που αποδώσαμε σε αυτά, πολλές φορές μέσα από το βλέμμα του παιδιού που κάποτε ήμασταν. Οι αναμνήσεις, όμως, δεν είναι στατικές. Με βάση σύγχρονα ευρήματα από την ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες, μπορούν να αποκτήσουν νέα συναισθηματική σημασία, χωρίς να αλλοιώνονται τα ίδια τα γεγονότα.
Η θεραπεία δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλάζει τη σχέση μας μαζί του. Μέσα από την επανανοηματοδότηση των εμπειριών μας μπορούμε να μειώσουμε το βάρος παλιών τραυμάτων, να αναγνωρίσουμε την ανθεκτικότητά μας και να ξαναγράψουμε την προσωπική μας αφήγηση με περισσότερη κατανόηση και ελευθερία. Γιατί ίσως το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά ποια ιστορία συνεχίζουμε να λέμε γι’ αυτό.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.