Η αυτοϋπονόμευση δεν είναι πάντα έλλειψη θέλησης ούτε αδυναμία να μάθουμε από τα λάθη μας. Πίσω από την αναβλητικότητα, τις επαναλαμβανόμενες επώδυνες σχέσεις και τις επιλογές που γνωρίζουμε ότι μας βλάπτουν, συχνά κρύβονται ασυνείδητες συγκρούσεις, φόβος αποτυχίας ή απόρριψης και η ανάγκη να διατηρήσουμε μια αίσθηση ελέγχου. Ο γνώριμος πόνος μπορεί να μοιάζει ασφαλέστερος από την αβεβαιότητα της αλλαγής, ενώ ακόμη και μια καταστροφική συμπεριφορά μπορεί να προσφέρει ένα κρυφό όφελος, όπως οικειότητα, προστασία ή αποφυγή μιας βαθύτερης πληγής.
Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα ενισχύονται από το στρες και τη νευροπλαστικότητα, αλλά ο ίδιος μηχανισμός που τα σταθεροποιεί μπορεί και να τα μεταμορφώσει. Η αλλαγή δεν έρχεται μόνο όταν κατανοούμε λογικά τι μας συμβαίνει, αλλά όταν βιώνουμε νέες εμπειρίες ασφάλειας, σύνδεσης και αποδοχής που επιτρέπουν στο νευρικό σύστημα να πάψει να περιμένει τον κίνδυνο. Μήπως, τελικά, δεν επιστρέφεις σε ό,τι σε πληγώνει επειδή δεν ξέρεις καλύτερα, αλλά επειδή ένα κομμάτι σου εξακολουθεί να αναζητά ένα διαφορετικό τέλος στην ίδια παλιά ιστορία;
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.