Μερικές από τις πιο βαθιές πληγές της παιδικής ηλικίας δεν προέρχονται από όσα συνέβησαν, αλλά από όσα δεν ειπώθηκαν και δεν εκφράστηκαν ποτέ. Επαναλαμβανόμενες εμπειρίες απόρριψης, αποκλεισμού ή συναισθηματικής σιωπής μπορούν να διαμορφώσουν ασυνείδητα μοτίβα που ακολουθούν το άτομο και στην ενήλικη ζωή, επηρεάζοντας τον τρόπο με τον οποίο αγαπά, σχετίζεται, πενθεί και εκφράζει τα συναισθήματά του.
Μέσα από την ιστορία του Αρτάν και τη σύγχρονη επιστημονική γνώση για το ψυχικό τραύμα, αναδεικνύεται πώς το «παγωμένο παιδί» συνεχίζει να ζει μέσα στον ενήλικα, όχι ως αδυναμία, αλλά ως ένας παλιός μηχανισμός προστασίας. Ωστόσο, ό,τι κάποτε βοήθησε στην επιβίωση δεν χρειάζεται να καθορίζει για πάντα τη ζωή μας. Η επίγνωση αποτελεί το πρώτο βήμα ώστε η σιωπή να αποκτήσει φωνή και τα παλιά μοτίβα να αρχίσουν, σταδιακά, να μετασχηματίζονται.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.