Ζούμε σαν όλα να είναι μόνιμα, παρόλο που γνωρίζουμε πως τίποτα δεν μένει για πάντα. Η προσκόλληση στα πρόσωπα, στα αντικείμενα, στις συνήθειες και στις στιγμές μας προσφέρει ασφάλεια, αλλά συχνά μας εμποδίζει να τα απολαύσουμε όσο υπάρχουν πραγματικά. Η παροδικότητα δεν είναι μόνο πηγή φόβου, είναι και μια υπενθύμιση ότι η αξία της ζωής βρίσκεται ακριβώς στο ότι αλλάζει συνεχώς.
Μεγαλώνοντας, ερχόμαστε όλο και πιο συχνά αντιμέτωποι με την απώλεια, τις μεταβάσεις και την αλλαγή. Αντί να πολεμάμε αυτή την πραγματικότητα, ίσως μπορούμε να τη συναντήσουμε με μεγαλύτερη παρουσία, ευγνωμοσύνη και δέος. Ό,τι αγαπήσαμε δεν χάνεται ολοκληρωτικά όταν φεύγει, συνεχίζει να ζει μέσα στις αναμνήσεις, στις αξίες και στις πράξεις μας. Ίσως, τελικά, αυτό που δίνει νόημα στη ζωή να μην είναι ό,τι κρατάει για πάντα, αλλά ό,τι αγαπήσαμε όσο υπήρχε.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.