Υπάρχουν φράσεις που λέγονται με καλή πρόθεση, αλλά τελικά κάνουν τον άνθρωπο να νιώθει μόνος. Η διαρκής προτροπή να «μείνουμε θετικοί» μπορεί να ακυρώσει τον πόνο, να δημιουργήσει ενοχές για τα δύσκολα συναισθήματα και να μας απομακρύνει από την ουσιαστική επεξεργασία όσων πραγματικά βιώνουμε. Αντί να ανακουφίζει, συχνά ενισχύει τη σιωπή και την απομόνωση.
Η ελπίδα δεν γεννιέται από την άρνηση της πραγματικότητας, αλλά από την αποδοχή της. Όταν ο πόνος βρίσκει χώρο να εκφραστεί χωρίς κριτική ή εύκολα συνθήματα, γίνεται πιο διαχειρίσιμος και ανοίγει ο δρόμος για αυθεντική ψυχική ανθεκτικότητα, βαθύτερες σχέσεις και πραγματική συναισθηματική σύνδεση.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.