Ο χρόνος από μόνος του δεν αρκεί για να επουλώσει κάθε ψυχική πληγή. Παρότι συχνά πιστεύουμε ότι η θλίψη, το πένθος ή το τραύμα θα ξεθωριάσουν απλώς με το πέρασμα των ημερών, η πραγματική αλλαγή προϋποθέτει ενεργή επεξεργασία των συναισθημάτων και ουσιαστική επαφή με τον πόνο. Η αποφυγή, η υπερδραστηριότητα ή η προσπάθεια να δείχνουμε ότι «είμαστε καλά» μπορεί να διατηρήσουν το τραύμα ζωντανό, ακόμη κι όταν εξωτερικά η ζωή φαίνεται να έχει προχωρήσει.
Η θεραπεία προκύπτει από τη συνάντηση δύο διαφορετικών μορφών χρόνου: εκείνου που απαιτεί δράση, αναζήτηση βοήθειας και συνειδητή επεξεργασία, αλλά και εκείνου που χρειάζεται υπομονή, αποδοχή και εσωτερική ωρίμανση. Όπως ένας σπόρος αναπτύσσεται αθόρυβα πριν ανθίσει, έτσι και η ψυχική αλλαγή συχνά συντελείται αόρατα μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Ο χρόνος δεν είναι ο θεραπευτής· γίνεται σύμμαχος όταν μαθαίνουμε να σχετιζόμαστε διαφορετικά με τον πόνο, τον εαυτό μας και τη ζωή.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.