Οι σχέσεις που επιλέγουμε δεν καθορίζονται μόνο από τη λογική ή την τύχη, αλλά και από τις πρώτες εμπειρίες αγάπης που διαμόρφωσαν την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Αν μεγαλώσαμε με αποδοχή, σταθερότητα και ασφάλεια, είναι πιο πιθανό να πιστεύουμε ότι αξίζουμε μια υγιή σχέση. Αντίθετα, όταν η αγάπη συνοδεύτηκε από απόρριψη, όρους ή συναισθηματική ασυνέπεια, μπορεί ασυνείδητα να θεωρούμε οικείες σχέσεις που μας πληγώνουν. Δεν επιλέγουμε απαραίτητα αυτό που μας κάνει καλό, αλλά συχνά αυτό που μας είναι γνώριμο και επιβεβαιώνει όσα πιστεύουμε βαθιά για την αξία μας.
Η αλλαγή αρχίζει όταν σταματάμε να αναρωτιόμαστε μόνο γιατί οι άλλοι μας πληγώνουν και στρεφόμαστε στο τι μας κρατά να παραμένουμε σε αυτά τα μοτίβα. Μέσα από την αυτογνωσία, την επεξεργασία των παιδικών εμπειριών και την καλλιέργεια αυτοσεβασμού και αυτοσυμπόνιας, μπορούμε να αναδιαμορφώσουμε τις πεποιθήσεις μας για την αγάπη και να δημιουργήσουμε πιο ασφαλείς σχέσεις. Όσο αλλάζει η σχέση με τον εαυτό μας, αλλάζουν και οι άνθρωποι που επιλέγουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας. Η αγάπη που πραγματικά αξίζουμε δεν χρειάζεται να κερδηθεί μέσα από πόνο ή διαρκή προσπάθεια, αλλά μπορεί να υπάρξει με σεβασμό, αποδοχή και συναισθηματική ασφάλεια.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.