Η ενδοοικογενειακή βία δεν ξεκινά απαραίτητα με ένα χτύπημα, αλλά συχνά εγκαθίσταται αργά και σχεδόν ανεπαίσθητα μέσα από τον έλεγχο, τη χειραγώγηση, την αμφισβήτηση, την απομόνωση και τη σταδιακή αποδυνάμωση της αυτοεκτίμησης. Όταν ένας άνθρωπος ζει για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η πραγματικότητά του αμφισβητείται, οι ανάγκες του υποτιμώνται και οι επιλογές του περιορίζονται, αρχίζει σταδιακά να χάνει την εμπιστοσύνη στην κρίση και στις δυνατότητές του. Έτσι, η αποχώρηση από μια κακοποιητική σχέση δεν αποτελεί μια απλή απόφαση, αλλά μια ιδιαίτερα σύνθετη διαδικασία, στην οποία συνυπάρχουν ο φόβος, η ψυχολογική και οικονομική εξάρτηση, οι οικογενειακές ευθύνες, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η διαρκής προσπάθεια διασφάλισης της προσωπικής και οικογενειακής επιβίωσης.
Η κακοποίηση δεν αφορά μόνο τη σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά αναπτύσσεται μέσα σε ένα ευρύτερο πλέγμα οικογενειακών, κοινωνικών και πολιτισμικών παραγόντων που συχνά καθιστούν τον εγκλωβισμό ακόμη πιο δύσκολο να αναγνωριστεί. Οι μηχανισμοί του καταναγκαστικού ελέγχου λειτουργούν αθόρυβα, αλλοιώνοντας σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τους άλλους και τις διαθέσιμες επιλογές του. Η κατανόηση αυτών των ψυχολογικών διεργασιών, η ύπαρξη ενός ασφαλούς υποστηρικτικού δικτύου και η αναγνώριση ότι η κακοποίηση δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική βία αποτελούν καθοριστικές προϋποθέσεις για να μπορέσει ένας άνθρωπος να ανακτήσει σταδιακά την αίσθηση ασφάλειας, εμπιστοσύνης και ελευθερίας στις επιλογές του.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.