Οι γιορτές δεν φέρνουν στην επιφάνεια μόνο αναμνήσεις, αλλά και τους οικογενειακούς ρόλους που μάθαμε να υπηρετούμε από παιδιά. Πολλοί ενήλικες επιστρέφουν στο πατρικό τους νιώθοντας πως «πρέπει» να είναι εκεί, όχι επειδή το επιθυμούν πραγματικά, αλλά επειδή τους συνοδεύουν ενοχές, αίσθημα ευθύνης και η ανάγκη να μην απογοητεύσουν τους γονείς τους. Έτσι, ο ώριμος εαυτός υποχωρεί και ενεργοποιείται ξανά το παιδί που κάποτε έμαθε να προσαρμόζεται για να ανήκει.
Οι οικογενειακές δυναμικές δεν εξαφανίζονται με την ενηλικίωση, παραμένουν ζωντανές και συχνά επανενεργοποιούνται κάθε φορά που επιστρέφουμε στο γνώριμο οικογενειακό περιβάλλον. Η αναγνώριση αυτών των μοτίβων μάς επιτρέπει να διαχωρίσουμε την αγάπη από την ενοχή, να θέσουμε πιο υγιή όρια και να επιλέξουμε πώς θέλουμε να σχετιστούμε με την οικογένειά μας σήμερα, χωρίς να εγκλωβιζόμαστε στους ρόλους του παρελθόντος. Πώς μπορούμε να επιστρέψουμε στην οικογένειά μας χωρίς να επιστρέψουμε και στους παλιούς μας ρόλους;
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.