Η σιωπή δεν είναι πάντα απουσία λόγων. Συχνά είναι ένας τρόπος επιβίωσης που ξεκινά από την παιδική ηλικία, όταν ένα παιδί μαθαίνει ότι τα συναισθήματα, οι ανάγκες ή οι φόβοι του δεν χωρούν, δεν ακούγονται ή δεν είναι ασφαλές να εκφραστούν. Μεγαλώνοντας, αυτή η σιωπή γίνεται συνήθεια και τα ανείπωτα συνεχίζουν να επηρεάζουν τις σχέσεις, τις επιλογές και την καθημερινότητά μας. Πότε η σιωπή μάς προστατεύει και πότε αρχίζει να μας φυλακίζει;
Τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν δεν εξαφανίζονται. Αναζητούν άλλους τρόπους να ακουστούν, μέσα από τις σχέσεις, το σώμα, τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και τα μοτίβα που συχνά μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Όταν όμως βρούμε το θάρρος να δώσουμε λέξεις σε όσα έμειναν ανομολόγητα, η σιωπή παύει να είναι βάρος και μπορεί να γίνει η αφετηρία για θεραπεία, ουσιαστική σύνδεση και αλλαγή.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.