Η ανθρώπινη προσαρμοστικότητα είναι πολύτιμη, όμως μπορεί να γίνει επικίνδυνη όταν μας κρατά για μεγάλο διάστημα σε σχέσεις, εργασιακά περιβάλλοντα ή συνθήκες που μας φθείρουν. Όπως ο βάτραχος στη γνωστή μεταφορά δεν αντιλαμβάνεται την αργή άνοδο της θερμοκρασίας, έτσι κι εμείς μπορεί να συνηθίσουμε σταδιακά τον πόνο, την εξάντληση και τη δυσαρέσκεια, μέχρι να τα θεωρούμε φυσιολογικά. Το γνώριμο συχνά μοιάζει ασφαλέστερο από το άγνωστο, ακόμη κι όταν μας πληγώνει, και έτσι παραμένουμε σε μια παρατεταμένη κατάσταση αναμονής, ελπίζοντας ότι κάτι θα αλλάξει χωρίς να χρειαστεί να κινηθούμε εμείς.
Η ουσιαστική αλλαγή ξεκινά όταν αναγνωρίζουμε τα προειδοποιητικά σημάδια και μετακινούμε την προσοχή από όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε σε όσα μπορούμε να επιλέξουμε. Αυτό μπορεί να σημαίνει να θέσουμε όρια, να ζητήσουμε βοήθεια, να αλλάξουμε μια σχέση ή ένα περιβάλλον ή να αποδεχτούμε ότι κάτι χρειάζεται να τελειώσει. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι να εξαντληθούμε πλήρως, ούτε να κάνουμε το βήμα μόνοι μας. Η επίγνωση, η υποστήριξη και η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας είναι όσα μας βοηθούν να βγούμε από το «χλιαρό νερό» πριν η προσαρμογή μετατραπεί σε αυτοκαταστροφή.
Το πλήρες άρθρο έχει δημοσιευτεί αρχικά στην Πύλη Ψυχολογίας – Psychology.gr.